Romeo en Julia als bronstige
tragikomedie
Den Haag (GPD)_Marwan Kenzari. Onthoud
die naam. Onthoud die man ook: licht getint, prachtige, donkere ogen,
lang, op het slungelige af, en met een motoriek die hem een treffende
kruising maakt tussen Jacob Derwig en Hans Kesting. Als hij op het
toneel verschijnt, gebeurt er iets. Geen wonder dat Ivo van Hove hem
strikte voor een vaste baan bij Nederlands topgezelschap Toneelgroep
Amsterdam. Nu is hij alvast te bezichtigen en te beluisteren als
Romeo in Romeo en Julia van het Nationale Toneel. En dat is helemaal
geen straf.
Regisseur Johan Doesburg heeft de weg
teruggevonden naar de lach. Deze Romeo en Julia is opvallend komisch
en dat komt mede door de opmerkelijke vertaling van Frank Albers. Die
gaat vrij om met taal, en in plaats van zo letterlijk mogelijk te
blijven, vertaalt hij vooral de betekenis van Shakespeare's woorden.
Dat geeft hem de vrijheid om net als de grote Britse toneelschrijver
historische correctheid in te ruilen voor actualiteit en emotionele
zeggingskracht.
Doesburg zet de spelers aan tot jeugdig
spel en bronstige lol. Daarmee komt hij dichtbij de ironie, die
Shakespeare zo goed maakt en waar Nederlandse theatermakers vaak niet
mee uit de voeten kunnen: respectvolle zelfspot is immers lastiger
dan vette gein. Het Nationale Toneel blijft aan de goede kant van die
scheidslijn, en dankt dat aan de grote inzet van de spelers. Zelden
zoveel aanstekelijk spelplezier gezien bij dit Haagse gezelschap.
Het verhaal van Romeo en Julia, twee
jonge en doodsdriftige geliefden uit rivaliserende families, is in de
toch nog drie uur die het stuk duurt goed bij te houden. Puberale
hoogmoed en rondgierende hormonen vullen het deel voor de pauze,
waarmee het Partyflock-publiek, waarop deze productie zich
nadrukkelijk ook richt, zeker bij de les gaat worden gehouden.
Het is natuurlijk al een hele prestatie
om 's lands grootste jongerenwebsite in één zin te laten noemen met
een vierhonderd jaar oud stuk. Er schuilt ook een gevaar in: deze
publieksvriendelijke voorstelling heeft hijgerige, behaagzieke
trekjes en dus ligt oppervlakkigheid op de loer. Maar voor een keer
vinden we dat niet erg. Han Kerckhoffs doet als familievader een
lekkere Toni Soprano, Mirjam Stolwijk gaat helemaal los als Julia's
voedster en Pieter van der Sman is 'gothic' genoeg als een in vreemde
drankjes handelende priester.
En natuurlijk is daar Julia. Sophie van
Winden slaagt erin om te overtuigen als een jong wicht van dertien,
terwijl ze zelf zo'n beetje het dubbel aantal jaren telt. Dat ze dat
doet met behoud van uitstraling en zonder kinderachtig te worden, is
best een groot compliment waard. En met zo'n Romeo tegenover haar kan
uw avond dus niet meer stuk.
Romeo en Julia door Het Nationale
Toneel. Gezien: première op 6 maart in Den Haag. Tournee t/m 13 juni
2009. Inlichtingen: www.nationaletoneel.nl
|
Voorpagina 
Recensies 
En dat je hier nu reageert is al bija
