|
De Maandageditie (2) - Aluin/Nut |
|
|
|
|
Geschreven door Wijbrand Schaap
|
|
dinsdag 30 september 2008 |
Aluin en NUT bewijzen bestaansrecht (met)
Maandageditie
 Kan theater beter zijn dan een krant?
Serieus, je kunt het je gaan afvragen na aflevering twee van De
Maandageditie. Voor welke krant zouden immers op een willekeurig
avond nog zoveel mensen twee uur de tijd nemen? Kikker zat vol, twee
dagen voor het verdwijnen van de papieren paniekkrant Dag, en het
publiek genoot. Sterker nog, het aantal mensen dat zich voor
vervolgafleveringen aanmeldt groeit. Net als de mensen die hun eigen
nieuws komen brengen.
Het gouden recept van De Maandageditie
is makkelijker beschreven dan uitgevoerd. Iedereen kan bedenken dat
theater en actualiteit leuk kunnen samengaan. Dat heeft in het
verleden leuke forumdiscussies opgeleverd, theater met werkende
televisies op de achtergrond, dat soort dingen. Maar zelden lieten
acteurs de actualiteit echt toe. Zelfs de veelgeprezen Romeinse
Tragedies van Toneelgroep Amsterdam flirtten maar zijdelings met de
actualiteit. Aluin en NuT doen het wel. Voor vijftig procent van de
tijd bepalen live onvoorbereide gasten en het publiek de inhoud van
de voorstelling. De andere helft is een uitstekend doordacht
scenario waarbij menig televisieschrijver zijn vingers zou aflikken.
Joan Nederlofs TV7 komt er nog het meest bij in de buurt. Maar daar
zat dan weer geen atualiteit in.
Aflevering Twee van de Maandageditie
bood schokkend inzicht in de voorkeuren van het lezersvolk. Zeker
driekwart van het hoger opgeleide, overwegend jonge theaterpubliek in Kikker
erkende desgewenst wel oor te hebben voor de grote onzin van de
makers van Niburu.nl. Zoveel
mensen die de realiteit zo verregaand wantrouwen dat de ideeën van
een overspannen winkelier over machten achter de grote machten op
aarde hen meer aanspreken dan wat er in kranten staat en op het
nieuws te zien is. Zelfs als de brenger van het nieuws meldt dat hij
geen tijd heeft voor het bewijs, maar dat het vooral om 'een gevoel'
gaat. Levensgevaarlijk, eigenlijk, want op basis van zulk gevoel zijn
nog maar 14 jaar geleden hele volken uitgemoord in Rwanda en
Voormalig Joegoslavië.
Een krant zou zoiets niet zo snel en
pijnlijk treffend kunnen aantonen. Een theatervoorstelling doet dat
opeens wel. Dankzij een goed verhaal, veel lef bij de makers en goede
acteurs. Immers, dat Arend Brandligt een groot talent had, wisten we
al, maar Floor Leene is nieuw, fris en onmgrijpbaar als kwikzilver.
In de gaten houden, dat krantje!
Meer
info
|
|
Laatst geupdate op ( dinsdag 04 november 2008 )
|
Voorpagina 
Recensies 
