Transwijk heeft de lekkerste tuinen
Ze was verbijsterd. Een maandje terug nog wilde ze er eigenlijk niets van weten, de imker uit de Utrechtse wijk Zuilen. ,,Honing is honing, dat maakt in deze stad niets uit." Het project van de Parijse imker-kunstenaar Olivier Darné vond ze curieus, al deed ze er graag aan mee voor de leut. Maar wat blijkt? Stadshoning is niet alleen lekkerder dan plattelandshoning, maar per wijk verschillen de smaken ook nog eens merkbaar.
 Van de vier wijken van Utrecht smaakte Leidsche Rijn het
slapst, was de Honing uit Wittevrouwen aardig, maar vooral vloeibaar en
was het een close finish tussen de honing uit Transwijk (probleemwijk
Kanaleneiland) en Zuilen. Zuilen was caramelleriger, maar die van
Transwijk honingeriger. Of hoe noem je dat. In ieder geval: dikke pluim
voor alle burgermansbalkonnetjes en tuintjes met petunias en seringen
die in die burgerwijken te vinden zijn. Het levert tophoning. Dat is nu
dus wat de fransen met een duur woord 'Terroir' noemen. En wat ons
leert dat verschillen lekker zijn.
Je hoefde voor de honing geen
fijnproever te zijn. Dat was anders bij de voorstelling van Chris
Verdonk. 'I/II/III/IV', de opening van het Festival a/d Werf. Het
dansstuk is op alle festivals van de wereld genomineerd en uitgekozen,
en ik begrijp waarom. We zien achtereenvolgens 1, 2, 3, en vier
danseressen aan een kraan hangen, en bewegen omdat de kraan beweegt.
Hun schaduwbeelden vervreemden nog meer dan de slappe lijvenm zelf, die
hier en daar een ballerinapose verraden, maar die vooral lijken op stervend vlees. Het slot beeld van alle identieke
dansen, begeleid door achtereenvolgens pianomuziek met 1, 2, 3, en
viertonige klanken, is ook dat van kadavers aan een rail in de
vleeshouwerij.
Danscommentaar, dus. En interessant dat de twee
jury's jury's van de Vllamse en Nederlandse hoogtepuntenfestivals het
stuk uitkozen. Daar ga ik nog op terugkomen. Later.
Festivala/d werf is nog t/m 31 mei te belleven in Utrecht:
|
Voorpagina 
Reportages 
